Μερικοί Το Προτιμούν Κρύο:  κλασσική ελληνική μουσική κωμωδία του 1963, της Φίνος Φιλμ σε σενάριο και σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη. Πρόκειται για το πρώτο μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη, έγχρωμο, με ένα λαμπρό καστ ηθοποιών: Ντίνος Ηλιόπουλος, Ρένα Βλαχοπούλου, Ζωή Λάσκαρη, Κώστας Βουτσάς, Μάρθα Καραγιάννη, Βαγγέλης Βουλγαρίδης, Χλόη Λιάσκου, Κώστας Δούκας, Αλέκος Τζανετάκος, Γιάννης Βογιατζής, Τζόλυ Γαρμπή, Γιώργος Κωνσταντίνου κ.α.

Αρχικά ο Φίνος δεν ήθελε τη Βλαχοπούλου στο καστ επειδή δεν τη θεωρούσε εμπορική. Τελικά, έπαιξε στην ταινία μετά από επιμονή του Δαλιανίδη, ο οποίος πίστευε στο ταλέντο της, και ο οποίος φυσικά δικαιώθηκε, μετά την μεγάλη επιτυχία της ταινίας.  Η σπουδαία της ερμηνεία στο πρώτο μεγάλο σουξέ από μιούζικαλ “Έχω Στενάχωρη Καρδιά”, του Μίμη Πλέσσα, της άνοιξε το δρόμο για μια μεγάλη καριέρα.

Αξέχαστο, επίσης είναι και το χορευτικό της εκθαμβωτικής Ζωής Λάσκαρη με τον Βαγγέλη Βουλγαρίδη και τον Φώτη Μεταξόπουλο, σε χορογραφία του Μανώλη Καστρινού, πάνω σε ένα υπέροχο μουσικό jazz σκορ του Μίμη Πλέσσα.

Ο τίτλος της ταινίας αποτελεί παράφραση του τίτλου της αμερικάνικης ταινίας  του Billy Wider Μερικοί το προτιμούν καυτό.  με την Marylin Monroe. Η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φορά στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 10 Ιανουαρίου 1963 και, κόβοντας 212.247 εισιτήρια, κατατάχθηκε πρώτη ανάμεσα σε 82 ελληνικές ταινίες της χρονιάς εκείνης.

Ο Θανάσης Βέγγος (Νέο Φάληρο 29 Μαΐου 1926 – Αθήνα 3 Μαΐου 2011) ήταν Έλληνας κωμικός ηθοποιός του κινηματογράφου, του θεάτρου και ιδρυτής της εταιρείας ΘΒ Ταινίες Γέλιου. Είχε παίξει σε 126 ταινίες, σε 52 από τις οποίες ως πρωταγωνιστής και είχε σκηνοθετήσει (πρωταγωνιστώντας ταυτόχρονα) ακόμη επτά ταινίες. 

Τα χρόνια 1948-1950 υπηρέτησε τη θητεία του ως “ανεπιθύμητος” στρατιώτης στη Μακρόνησο, όπου γνωρίστηκε με τον μετέπειτα γνωστό σκηνοθέτη Νίκο Κούνδουρο. Αυτή η γνωριμία οδήγησε στην πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο, το 1954, στην ταινία Μαγική Πόλη του Κούνδουρου. Για τα επόμενα πέντε χρόνια έπαιξε μικρούς ρόλους, εργαζόμενος παράλληλα και ως φροντιστής στα κινηματογραφικά πλατό. Την περίοδο αυτή εμφανίστηκε σε μερικές από τις πιο ιστορικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, όπως Ο δράκος, Μανταλένα, Ο Ηλίας του 16ου και Ποτέ την Κυριακή.

Ο πρώτος του μεγάλος ρόλος είναι μαζί με τον Νίκο Σταυρίδη στην ταινία Οι δοσατζήδες του 1960. Τα επόμενα χρόνια καθιερώνεται στη συνείδηση του κοινού, με ταινίες όπως Ψηλά τα χέρια, Χίτλερ, Μην είδατε τον Παναή, Θα σε κάνω βασίλισσα, Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης . Το 1964, σε αναζήτηση καλλιτεχνικής ελευθερίας, ίδρυσε τη δική του εταιρία παραγωγής ΘΒ-Ταινίες Γέλιου. Την περίοδο 1965-1969, συνεργαζόμενος με τον Πάνο Γλυκοφρύδη και τον Ερρίκο Θαλασσινό αλλά και σκηνοθετώντας ο ίδιος κάποιες φορές, γύρισε τις καλύτερες κατά γενική ομολογία ταινίες του, όπως τις Φανερός πράκτωρ 000, Τρελός παλαβός και Βέγγος, Θου Βου Φαλακρός Πράκτωρ: Επιχείρησις Γης Μαδιάμ. Παρά την εμπορική και καλλιτεχνική τους επιτυχία, οι ταινίες αυτές οδηγούν την εταιρία του Βέγγου σε κλείσιμο και τον ίδιο σε οικονομική καταστροφή, από την οποία θα συνέλθει μόνο μετά από πολλά χρόνια.

Την χειμερινή περίοδο 1969 – 1970 στο θέατρο «Αμιράλ», πρωταγωνιστεί στη θεατρική παράσταση του Γιώργου Λαζαρίδη Ο τρελός του Λούνα Παρκ και αποθεώνεται από κριτικούς και κοινό.

Το 1971, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης  επίσης αποθεώνεται από τον κόσμο και βραβεύεται για την ταινία του Ντίνου Κατσουρίδη Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση;. Σημαντική επίσης ταινία αυτής της περιόδου είναι Ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας του 1976. Το 1983 σταματά για λίγα χρόνια να κάνει κινηματογράφο και ασχολείται με το γύρισμα έξι βιντεοταινιών και της τηλεοπτικής σειράς Βεγγαλικά.

Η επιστροφή του στον κινηματογράφο γίνεται με την ταινία Ήσυχες μέρες του Αυγούστου του Παντελή Βούλγαρη. Η ερμηνεία του έχει πια διαφοροποιηθεί, είναι χαμηλών τόνων αλλά μεγάλης εκφραστικότητας, με κορυφαία στιγμή το ρόλο του στην ταινία Όλα είναι δρόμος του 1998. Την περίοδο αυτή εμφανίστηκε επίσης στην Επίδαυρο, το 1997, στο ρόλο του Δικαιόπολι στους Αχαρνής και το 2001 στην Ειρήνη του Αριστοφάνη με μεγάλη επιτυχία.

Ο Θανάσης Βέγγος θεωρείται ένας από τους πιο δημοφιλείς κωμικούς του ελληνικού κινηματογράφου, ενώ μέχρι και το τέλος της ζωής του συνέχιζε να εμφανίζεται σε ταινίες, στην τηλεόραση και το θέατρο.

Η ωραία των Αθηνών : κλασσική ελληνική  κωμωδία  του 1954. Ο Νίκος Τσιφόρος υπογράφει τη σκηνοθεσία και το σενάριο, ενώ η παραγωγή της ταινίας έγινε από τη Φίνος Φιλμ. Το μοντάζ είναι του Ντίνου Κατσουρίδη, η φωτογραφία του Αριστείδη Καρύδη, η σκηνογραφία του Νίκου Ζέρβα και η μουσική του Γιώργου Μουζάκη. Πρωταγωνιστούν οι Μίμης Φωτόπουλος, Γεωργία Βασιλειάδου, Νίκος Σταυρίδης, Βασίλης Αυλωνίτης, Γκέλυ Μαυροπούλου και Σπεράντζα Βρανά.

Ο πρόεδρος του ηθικοπλαστικού σωματείου ‘’Πνεύμα και Ηθική’’(Αυλωνίτης) κληρονομεί μια μεγάλη περιουσία με τον όρο να παντρευτεί μια άσχημη δεσποινίδα ονόματι Αριστέα(Βασιλειάδου). Προκειμένου να την ξεφορτωθεί προσπαθεί να την παντρέψει με έναν από τους δυο φτωχούς νοικάρηδές του (Φωτόπουλος, Σταυρίδης). Εκείνοι που είναι ήδη ερωτευμένοι με άλλες κοπέλες τελικά του στήνουν μια φάρσα ώστε να φτάσει τελικά να παντρευτεί την Αριστέα προκειμένου να μην διασυρθεί από τα μέλη του σωματείου.

Η ταινία είναι εμπνευσμένη από τα πρώτα καλλιστεία που διοργάνωσε τότε στην Αθήνα ο Αχιλλέας Μαμάκης. Εντυπωσιακή είναι η εμφάνιση της “Βασίλισσας της Επιθεώρησης” Σπεράντζας Βρανά, η οποία χορεύει και τραγουδά τις επιτυχίες του Γιώργου Μουζάκη, “Η Βαλίτσα” και “Μάμπο Μπραζιλέιρο“.

Ο Δράκος (1956), η ταινία που καθιερώνει τον Νίκο Κούνδουρο ώς σκηνοθέτη 

Ο Δράκος είναι ο τίτλος της ελληνικής κινηματογραφικής ταινίας παραγωγής 1956 του σκηνοθέτη Νίκου Κούνδουρου, βασισμένη σε σενάριο του Ιάκωβου Καμπανέλλη.  Ο πρωταγωνιστής της ταινίας Ντίνος Ηλιόπουλος στον πιο ασυνήθιστο αλλά και ίσως στον πιο σημαντικό ρόλο της καριέρας του. Τον πλαισιώνουν οι ηθοποιοί Μαργαρίτα Παπαγεωργίου, Γιάννης Αργύρης και Θανάσης Βέγγος.

‘Ηρωας της ταινίας είναι ένας ασήμαντος τραπεζικός υπάλληλος που ενώ ετοιμάζεται να περάσει μόνος τις διακοπές της Πρωτοχρονιάς, τρομοκρατημένος συνειδητοποιεί ότι μοιάζει μ’ έναν κακοποιό που οι εφημερίδες αποκαλούν «Ο Δράκος». Λόγω της παρεξήγησης, η αστυνομία τον καταδιώκει και αυτός βρίσκει καταφύγιο σ’ ένα καμπαρέ. Μες στη διφορούμενη γοητεία της νύχτας, μία συμμορία του υποκόσμου τον αντιμετωπίζει ως τον γνήσιο Δράκο και μία χορεύτρια του καμπαρέ τον συμπαθεί. Σταδιακά ταυτίζεται με τον καινούργιο του ρόλο, και η επιθυμία του να δραπετεύσει απ’ την γκρίζα του ζωή και να γίνει «κάποιος» τον ωθεί στο να ηγηθεί μιας ληστείας αρχαιοτήτων. Όταν αποκαλύπτεται η αλήθεια, ο Δράκος βρίσκει τραγικό τέλος.

Η ταινία γυρίστηκε στην Ελλάδα και πρωτοεμφανίστηκε στο κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Βενετίας. Όταν προβλήθηκε στις ελληνικές αίθουσες το 1956 αντιμετώπισε εμπορική αποτυχία αλλά και επιθετικότητα μεγάλης μερίδας του τύπου. Είναι χαρακτηριστικό πως οι εφημερίδες της εποχής «Εστία» και «Αυγή», κατηγόρησαν την ταινία ως ανθελληνική ζητώντας την επέμβαση του εισαγγελέα. Ο Δράκος αναγνωρίζεται σήμερα ως μία από τις σημαντικότερες ταινίες στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου που συνδυάζει στοιχεία από τον ιταλικό νεορεαλισμό, τον γερμανικό εξπρεσιονισμό αλλά και το Φιλμ νουάρ. Ανάμεσα στα προτερήματα της ταινίας είναι και η μουσική επένδυση, έργο του Μάνου Χατζιδάκι.

Βραβεύτηκε το 1960 στην 1η Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ως μία από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες της περιόδου 1955-1959.

Θου Βου Φαλακρός πράκτωρ: Επιχείρησις γης μαδιάμ (1969), κλασσική ελληνική κωμική ταινία του Θανάση Βέγγου που αποτελεί συνέχεια της τεράστιας εισπρακτικής επιτυχίας Θου Βου Φανερός Πράκτωρ 000 (1967), μιας ταινίας-παρωδίας των ταινιών της σειράς Τζέημς Μπόντ 007. Το σενάριο είναι του Γιώργου Λαζαρίδη και η σκηνοθεσία του Θανάση Βέγγου. Αποτέλεσε συμπαραγωγή των εταιριών Φίνος Φιλμ και ΘΒ Ταινίες Γέλιου.

Πρόκειται ίσως για την καλύτερη ταινία του Βέγγου,  και για μια από τις καλύτερες του ελληνικού κινηματογράφου, με έναν ανεπανάληπτο Βέγγο, τόσο παλαβό, τόσο γρήγορο πού ούτε οι κάμερες τον προλαβαίνουν. Σε αυτή την ταινία η σάτιρα επικεντρώνεται σε τρία αντικείμενα εντελώς άσχετα μεταξύ τους, στις ταινίες Τζέημς Μπόντ πράκτωρ 007, στις δακρύβρεχτες ελληνικές ταινίες μελό τύπου Μάρθα Βούρτση και Νίκου Ξανθόπουλου, και στο κίνημα των χίπις.

Η ταινία γνώρισε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία. Όταν προβλήθηκε τη σαιζόν 1969-1970 έκοψε 369.011 εισιτήρια. Ήρθε στην 9η θέση σε 99 ταινίες εκείνης της περιόδου. Παρόλα αυτά ήταν η τελευταία ταινία της εταιρίας ΘΒ, καθώς η ταινία αυτή οδήγησε στην χρεοκοπία και το κλεισιμό της.

Μεγάλο μέρος αυτής της επιτυχίας πάντως, οφείλεται και στον καλό φίλο και συνεργάτη του Βέγγου, τον σπουδαίο Ντίνο Κατσουρίδη, που ευθύνεται για το ξέφρενο μοντάζ , δίνοντας έτσι τρελές ταχύτητες σε αυτήν τη σουρεαλιστική σάτιρα, κάνοντάς την απλά μοναδική στο είδος της.

Στέλλα (1955) είναι ο τίτλος της κοινωνικής-δραματικής κινηματογραφικής ταινίας, ελληνικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη και με πρωταγωνιστές τη Μελίνα Μερκούρη και το Γιώργο Φούντα.

Παίζουν επίσης οι Αλέκος Αλεξανδράκης, Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, Τασσώ Καββαδία, Σοφία Βέμπο, Βούλα Ζουμπουλάκη και Κώστας Κακκαβάς. Βασίζεται στο θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια», ενώ  δραματουργικά είναι εμπνευσμένη από το μύθο της Κάρμεν. Στην επιμέλεια των σκηνικών, ο Γιάννης Τσαρούχης και ο Βλάσσης Κάνιαρης, ενδυματολόγος η Ντένυ Βαχλιώτη ενώ τα τραγούδια και τη μουσική επένδυση της ταινίας γράφουν οι Μάνος Χατζιδάκις και Βασίλης Τσιτσάνης.

Διακρίθηκε με τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ξένης ταινίας το 1956 ενώ απέσπασε το βραβείο καλύτερης ταινίας ρετροσπεκτίβας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1960. Η ταινία ήταν φαβορί για το Χρυσό Φοίνικα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 1955 και η Μελίνα Μερκούρη για το βραβείο καλύτερης ηθοποιού, δεν κέρδισε όμως κανένα από τα δύο. Το γεγονός αυτό προκάλεσε διαμάχη με αποτέλεσμα η Isa Miranda, μέλος της κριτικής επιτροπής, να δώσει στη Μερκούρη ένα ειδικό βραβείο ερμηνείας το οποίο ονομάστηκε βραβείο «Isa Miranda» Ήταν επιπλέον η ελληνική υποβολή για το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας του 1956.

Υπήρξε η τελευταία ταινία της Μήλας Φιλμ, σημειώνοντας αξιοσημείωτη καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία (134.142 εισιτήρια). Σε αυτή πραγματοποίησαν την πρώτη κινηματογραφική εμφάνισή τους η Μελίνα Μερκούρη και ο Κώστας Κακκαβάς.

Η σπουδαία ερμηνεία και παρουσία της Μελίνας Μερκούρη την καθιέρωσε ως θεατρίνα και εμβληματική προσωπικότητα, ενώ η αριστοτεχνική σκηνοθεσία του Μ. Κακογιάννη δίνει διαστάσεις αρχαίας τραγωδίας και καθιστά την αξία της ταινίας του διαχρονική.

Μανταλένα (1960), ελληνική κινηματογραφική ταινία, παραγωγής Φίνος Φιλμ, σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου , σενάριο Γιώργου Ρούσσου και μουσική Μάνου Χατζιδάκι. Πρωταγωνιστούν οι Αλίκη Βουγιουκλάκη, Δημήτρης Παπαμιχαήλ, Παντελής Ζερβός, Θανάσης Βέγγος κ.α

Ήταν η πρώτη ελληνική παραγωγή που γυρίστηκε εξ ολοκλήρου έξω από στούντιο, σ’ ένα απομονωμένο νησί, την Αντίπαρο, το οποίο ζούσε εκείνο το διάστημα αποκλειστικά στο ρυθμό και ανταποκρινόταν στις ανάγκες της ταινίας.

Ήταν  η πρώτη ελληνική ταινία που γυρίστηκε με τον σύγχρονο ήχο των μηχανημάτων Nagra. Τα τραγούδια της ταινίας δεν ηχογραφήθηκαν play back στο στούντιο καθώς ήταν δύσκολο να γυρίσει η Αλίκη Βουγιουκλάκη στην Αθήνα. Έτσι ο Μάνος Χατζιδάκις τής τα έστειλε με τη φωνή της Νάνας Μούσχουρη και με τη συμβουλή να τα πει όπως τα νιώθει, να μην τη μιμηθεί.

Η “Μανταλένα” απέσπασε 3 βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1960 (σεναρίου στον Γιώργο Ρούσσο, α’ γυναικείου ρόλου στην Αλίκη Βουγιουκλάκη και β’ ανδρικού ρόλου στον Παντελή Ζερβό). Ο Γιώργος Ρούσσος εμπνεύστηκε το θέμα από ένα πραγματικό περιστατικό, που συνέβη στην Αντίπαρο (την ιδιαίτερη πατρίδα του) όταν ήταν νέος.

Κατά την πρώτη της προβολή, η ταινία έκοψε 192.378 εισιτήρια στην Αθήνα και τον Πειραιά, ενώ κατατάχθηκε δεύτερη ανάμεσα στις 58 ελληνικές ταινίες της περιόδου 1960-61.

Μανταλένα (1960), ελληνική κινηματογραφική ταινία, παραγωγής Φίνος Φιλμ, σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου , σενάριο Γιώργου Ρούσσου και μουσική Μάνου Χατζιδάκι. Πρωταγωνιστούν οι Αλίκη Βουγιουκλάκη, Δημήτρης Παπαμιχαήλ, Παντελής Ζερβός, Θανάσης Βέγγος κ.α

Ήταν η πρώτη ελληνική παραγωγή που γυρίστηκε εξ ολοκλήρου έξω από στούντιο, σ’ ένα απομονωμένο νησί, την Αντίπαρο, το οποίο ζούσε εκείνο το διάστημα αποκλειστικά στο ρυθμό και ανταποκρινόταν στις ανάγκες της ταινίας.

Ήταν  η πρώτη ελληνική ταινία που γυρίστηκε με τον σύγχρονο ήχο των μηχανημάτων Nagra. Τα τραγούδια της ταινίας δεν ηχογραφήθηκαν play back στο στούντιο καθώς ήταν δύσκολο να γυρίσει η Αλίκη Βουγιουκλάκη στην Αθήνα. Έτσι ο Μάνος Χατζιδάκις τής τα έστειλε με τη φωνή της Νάνας Μούσχουρη και με τη συμβουλή να τα πει όπως τα νιώθει, να μην τη μιμηθεί.

Η “Μανταλένα” απέσπασε 3 βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1960 (σεναρίου στον Γιώργο Ρούσσο, α’ γυναικείου ρόλου στην Αλίκη Βουγιουκλάκη και β’ ανδρικού ρόλου στον Παντελή Ζερβό). Ο Γιώργος Ρούσσος εμπνεύστηκε το θέμα από ένα πραγματικό περιστατικό, που συνέβη στην Αντίπαρο (την ιδιαίτερη πατρίδα του) όταν ήταν νέος.

Κατά την πρώτη της προβολή, η ταινία έκοψε 192.378 εισιτήρια στην Αθήνα και τον Πειραιά, ενώ κατατάχθηκε δεύτερη ανάμεσα στις 58 ελληνικές ταινίες της περιόδου 1960-61.